Jedzenie i picie

Zwracaj uwagę, ile kot je i pije, ale też jak radzi sobie z jedzeniem. Czy nadal chętnie podchodzi do miski i zjada swoją zwykłą porcję? Może ostatnio zostawia coraz więcej karmy albo wypuszcza ją z pyszczka podczas jedzenia. Takie szczegóły warto zanotować, nawet jeśli kot wciąż ma apetyt.

Korzystanie z kuwety

Częstsze niż zwykle wizyty w kuwecie, długie przesiadywanie, napinanie się, miauczenie lub załatwianie się poza nią wymagają uwagi. Jeśli zaobserwujesz te zmiany nie zwlekaj i umów kota na KOTrolę.

Jeśli kot próbuje oddać mocz, ale nie pojawia się nic albo tylko pojedyncze krople, potrzebuje natychmiastowej pomocy.

Sylwetka i waga
Kiedy widzisz kota codziennie, stopniowe chudnięcie lub przybieranie na wadze łatwo przeoczyć. Dlatego regularnie przyglądaj się jego sylwetce z góry i z boku, a jeśli możesz – co pewien czas zważ go i zapisz wynik.

Zauważ, czy żebra lub kręgosłup stały się bardziej wyczuwalne, szelki leżą luźniej albo brzuch wygląda inaczej. Utrata wagi mimo dobrego apetytu, przybieranie na wadze czy wyraźna zmiana sylwetki to powody do konsultacji.

Aktywność i zachowanie

Obserwuj, kiedy kot śpi, jak chętnie się bawi i czy szuka kontaktu z domownikami tak jak dotąd. Może wcześniej towarzyszył Ci w codziennych zajęciach, a teraz częściej zostaje w kryjówce. Albo szybko rezygnuje z zabawy, która zwykle zajmowała go na długo. Zmiany w codziennych zwyczajach mogą być sygnałem problemów zdrowotnych.

Sierść, skóra, oczy, uszy i pyszczek

Przy głaskaniu i czesaniu przyglądaj się sierści oraz skórze. Zwracaj też uwagę, jak długo i w jaki sposób kot się myje - czy poświęca na to tyle czasu co zwykle, czy czas mycia skrócił sie lub wydłużył?

Przyjrzyj się oczom i uszom: mrużenie oka, nowa wydzielina czy potrząsanie głową wymagają konsultacji. Zgłoś również nieprzyjemny zapach z pyszczka lub ślinienie. Oglądaj kota delikatnie, w takim zakresie, na jaki pozwala.

Poruszanie się

Kot, któremu coś dolega, może po prostu zrezygnować z czynności, które sprawiają mu trudność. Przestaje wskakiwać na parapet, ostrożniej schodzi z kanapy albo ma problem z wejściem do kuwety.

Zwróć uwagę na sztywność po odpoczynku, napiętą pozycję ciała i niechęć do dotyku. Zapisz swoje obserwacje. Nagraj krótki film, na którym widać chód i ruchy kota w domu. To może pomóc lekarzowi podczas konsultacji.

Jak opowiedzieć o zmianie podczas KOTroli?

Zamiast „ostatnio mniej je” spróbuj zanotować: „od tygodnia zostawia w misce połowę porcji". Przydadzą się data, częstotliwość i konkretny przykład. Zdjęcia lub film też mogą pomóc, ale nie zwlekaj z kontaktem z lecznicą po to, by je zebrać.

MIT: Ciągle się wylizuje, bo lubi być czysty.

FAKT: Uporczywe wylizywanie nie jest zwykłą pielęgnacją, to powód, by zgłosić się na KOTrolę

Mycie się jest naturalnym elementem kociego dnia. Niepokój powinno jednak wzbudzić uporczywe wylizywanie jednego miejsca, wygryzanie sierści, przerzedzenia lub łysienie. Przyczyną mogą być m.in. świąd, pasożyty, alergia, ból, a czasem również stres. Takiej zmiany nie warto tłumaczyć wyłącznie zamiłowaniem kota do czystości.

MIT: Załatwia się poza kuwetą, bo chce mi zrobić na złość.

FAKT: Załatwianie się poza kuwetą może być sygnałem problemu zdrowotnego lub stresu.

Kot nie korzysta z podłogi, dywanu czy łóżka po to, żeby ukarać opiekuna. Załatwianie się poza kuwetą może mieć przyczynę zdrowotną, bólową, środowiskową lub związaną ze stresem. Znaczenie może mieć również sama kuweta – jej wielkość, lokalizacja, czystość czy rodzaj żwirku. Zmiana zachowania powinna skłonić do umówienia się na KOTrolę. 

MIT: Kot nie wychodzi z domu, więc nie może się niczym zarazić.

FAKT: Nawet kot, który nie wychodzi z domu, może się zarazić – niektóre drobnoustroje i pasożyty możemy przynieść z zewnątrz.

Domowy tryb życia zmniejsza ryzyko, ale nie eliminuje go całkowicie. Niektóre drobnoustroje mogą zostać przyniesione do domu na butach, ubraniu lub innych przedmiotach. Kot może także zetknąć się z nimi podczas wizyty w lecznicy, podczas opieki nad nim w innym domu czy niespodziewanej ucieczki. 

MIT: Jest już stary, więc nic dziwnego, że mniej skacze i wolniej się porusza.

FAKT: Mniejsza aktywność i niechęć do skakania mogą być objawem bólu lub choroby stawów.

Z wiekiem kot może stać się spokojniejszy, ale wyraźne ograniczenie ruchu nie powinno być automatycznie uznawane za naturalny element starzenia. Trudności ze wskakiwaniem na meble, sztywność, ostrożniejsze poruszanie się czy problemy z wejściem do kuwety mogą świadczyć o bólu. Takie zmiany warto omówić z lekarzem weterynarii podczas KOTroli.

MIT: Gdyby bolały go zęby, przestałby jeść.

FAKT: Kot może jeść mimo bólu w jamie ustnej – może np. żuć jedną stroną, połykać pokarm bez gryzienia albo wybierać miękkie jedzenie.

Ból w jamie ustnej nie zawsze powoduje utratę apetytu. Kot może nadal podchodzić do miski, ale jeść wolniej, żuć jedną stroną pyska, wybierać miękką karmę albo połykać kawałki bez dokładnego gryzienia. Sygnałem problemu mogą być też ślinienie, nieprzyjemny zapach z pyska, upuszczanie jedzenia czy niechęć do dotykania okolicy głowy. Umów się na KOTrolę, jeśli zaobserwujesz, któryś z tych objawów.

MIT: Gdyby kot miał pasożyty, byłoby to po nim widać.

FAKT: Zarażenie pasożytami może długo nie dawać wyraźnych objawów.

Brak biegunki, wymiotów, utraty masy ciała czy zmian w zachowaniu nie oznacza, że można wykluczyć pasożyty. Niektóre inwazje, szczególnie przy niewielkiej liczbie pasożytów, mogą przebiegać bezobjawowo lub dawać mało charakterystyczne symptomy. 

Mniej stresu w poczekalni

W poczekalni kot powinien mieć możliwość schronienia się przed widokiem psów i innych zwierząt. Pomaga wydzielona kocia strefa lub osłona między miejscami. Jeśli lecznica nie ma osobnej poczekalni, zapytaj o spokojniejszą godzinę albo możliwość wejścia od razu do gabinetu.

Gabinet przygotowany na przyjęcie kota

Kotu łatwiej poczuć się pewnie w gabinecie, w którym panuje cisza a światło i zapach nie są zbyt intensywne. Antypoślizgowa mata na stole daje kotu pewne oparcie dla łap, a pod kocem może się schować, gdy wokół dzieje się zbyt wiele. Dobrze, jeśli sprzęt został przygotowany przed wizytą, otwieranie szafek i  odgłosy przeszukiwania, mogą niepotrzebnie niepokoić kota podczas badania.

Chwila na oswojenie miejsca

Twój kot nie chce od razu wyjść z transportera? Jeśli jego stan zdrowia na to pozwala, można dać mu chwilę. W zamkniętym gabinecie lekarz może najpierw porozmawiać z Tobą, a kot w tym czasie rozejrzy się i oswoi z nowym miejscem.

Powiedz, co pomaga kotu się uspokoić

Znasz swojego kota i wiesz, co zwykle pomaga mu się uspokoić. Powiedz lekarzowi, czy lubi głaskanie, czy woli wtedy mniej dotyku. Jeśli Twoja obecność mu pomaga, możesz zostać blisko podczas badania i mówić do niego spokojnym głosem.

Badanie nie zawsze musi odbywać się na stole.
Jeśli transporter ma zdejmowaną górną część, część badania można czasem przeprowadzić bez wyjmowania kota – w jego dolnej części, gdzie zwierzę może czuć się pewniej. Jeśli po wyjęciu z transportera kot nadal się boi, można pozwolić mu schować głowę pod luźnym ręcznikiem lub kocem.

Zapytaj o wizytę adaptacyjną

W niektórych lecznicach można umówić kota na wizytę adaptacyjną – po prostu po to, żeby poznał gabinet, zapachy i personel bez nieprzyjemnych procedur. Takie spokojne spotkanie może pomóc zmniejszyć stres podczas kolejnych KOTroli. Warto zapytać swoją lecznicę, czy oferuje taką możliwość.

• oddychanie przez otwarty pyszczek, duszność lub widoczny wysiłek oddechowy,
• wielokrotne, nieudane próby oddania moczu lub kropelkowanie,
• brak apetytu przez około 24 godziny (u kociąt i kotów chorych okres ten powinien być krótszy),
• nagła silna apatia, zapaść, utrata przytomności lub silny ból
• powtarzające się wymioty lub biegunka, zwłaszcza z krwią, osłabieniem lub odwodnieniem,
• drgawki, nagła dezorientacja, brak możliwości poruszania się, uraz lub podejrzenie zatrucia.
  

Za każdym razem, gdy objaw pojawia się nagle, szybko się nasila albo nie masz pewności, czy można poczekać, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.